Afscheid Q

Zaterdag 9 mei, 06.11 uur ik word wakker van het pingeltje van mijn whatsapp, wie appt mij zo vroeg, is het eerste wat ik denk. Een minuut later nog een keer het pingeltje.

Mijn ogen gaan open, en zodra die opengaan, denkt mijn blaas ook: Ha! Ik ben ook wakker! Ik pak mijn bril en telefoon en loop nog half slaapdronken naar de badkamer, daar kijk ik in de voormelding van wie ik zo vroeg een bericht heb ontvangen. Als ik zie wie het is, open ik snel het bericht, want deze beste man stuurt mij niet zomaar een berichtje en zeker niet op dit tijdstip.

Er staat: Goedemorgen Monique ben je al wakker? Uh ja nu wel. In het daar op volgende bericht staat: Mijn beste vrienden hun zoon is overleden door een ongeval. Mag ik jouw nummer geven? Ik stuur terug: Ja dat mag. Wat verschrikkelijk.

06.28 uur belt de moeder van deze jongen en begint de rollercoaster. Als ik haar aan de lijn heb, hoor ik wie ze is, ik heb haar en haar man maandags nog gezien, bij het overlijden van de broer van de beste man die mij “wakker” appte. Hoe dan?

Hun lieve en enige kind, zoon, is ’s nachts op weg naar huis omgekomen bij een motorongeluk, hij was bijna thuis…hij mocht maar 29 jaar worden…

Ik spreek af dat ik er tussen 09.00 en 09.30 uur ben om het een en ander te bespreken en om vooral het verhaal te horen.

Ik ben er 09.15 uur, de tuin zit vol met mensen die dicht bij hen staan. Verslagenheid en ongeloof is het eerste wat ik zie op de gezichten van iedereen.

Ik laat hen eerst hun verhaal doen, ik luister vooral. Daarna begin ik rustig wat informatie te vragen rondom het afscheid. Q is nog in het ziekenhuis in Purmerend, de vraag waar willen jullie dat hij heen gaat, is snel beantwoord, hij zou het liefste in zijn eigen huis zijn, dus dat gaan we regelen.

Zondag 10 mei spreken we in de ochtend af om de kaart te bespreken en neem ik de kleding mee die Q aan zal krijgen.

Met een dubbel gevoel rijd ik naar het ziekenhuis. Samen met het fantastische zorgteam van Funeral Care verzorgen we Q met alle aandacht en trekken hem de kleding aan die voor hem is uitgekozen. Op zijn trui staat met grote letters BOSS, ja dat was hij wel, een stoere BOSS met een klein hartje van goud. We tillen Q over in zijn “laatste huisje” en dan brengen we hem naar huis.

Het is Moederdag deze zondag, Q komt thuis waar zijn ouders, opa en oma, zijn lieve hondje en een aantal beste vrienden hem opwachten. Thuiskomen op Moederdag, maar niet zoals het had moeten zijn.

Iedereen is intens verdrietig, opa hangt snikkend om mijn nek.

We brengen Q naar binnen en zorgen dat hij op de plek komt te staan waar ze hem willen.

We halen de deksel van Q zijn laatste huisje en laten zijn ouders als eerste bij hem.

Ze gaan helemaal stuk, maar ik zie ook de ontzettend grote liefde voor hem, ze houden zijn hand vast, geven elkaar een kus en leggen hun hand op zijn buik.

Daarna komen opa en oma binnen en opa laat de hand van Q niet meer los, daarna volgt de rest, hondje C wordt bij Q gehouden, zo enthousiast druk als hij steeds is, zo “rustig“ is hij nu. C ruikt, kijkt en ruikt nog een keer en draait dan zijn koppie in de armen van S die hem vasthoudt, C klimt omhoog en likt de tranen van de wangen van S.

Het hele beeld van iedereen om Q heen is hartverscheurend, zoveel verdriet, ik trek me even terug.

n de verdere week bespreken we hoe we het afscheid gaan invullen, dat Q in dezelfde rouwwagen als zijn andere opa zal gaan, staat meteen al vast, Q heeft deze rouwwagen zelf nog naar het afscheid gereden toen zijn opa was overleden. Ook zal hij begeleidt worden door motoren, hoeveel…1 ding het zullen er veel zijn…

De muziek werd uitgekozen, vele foto’s werden uitgezocht en de PowerPoint werd opgemaakt voor het afscheid.

D&D komen hun nieuwe auto showen bij P & J als ik er ook ben, ik loop om de auto heen en zie onder een auto een rode afgebroken roos liggen. Ik geef hem aan P, ze vraagt waar ik deze vond, waarop ik de auto aanwijs, het blijkt de auto van Q te zijn…

Ik heb contact met de jongens van de motorclub, Hey Moon! Lees ik als ik een appje van E krijg, ik moet lachen, er zijn niet veel mensen die mij zo noemen en zeker geen “onbekenden”, maar ik waardeer het enorm. Alles rondom de rit wordt besproken en ik laat het stukje motoren met een goed gevoel los, ze weten wat ze doen en hebben helaas ook al ervaring met dit.

Zondag 17 mei, ik ga nog even bij Q thuis langs, het is druk met familie en vrienden.

Het laatste huisje van Q is volgeschreven met mooie teksten en tekeningen, ik sla een aantal woorden op voor in mijn welkomstwoord, zoals Pikkie, Pikkehanie, Gabber, Maatje, Broeder, Broer, Tijger, Ome Q en Q.

Er worden glaasjes gevuld met smoked whisky, ik krijg er ook 1. We proosten op Q en drinken in 1 keer het glaasje leeg…ik drink nooit whisky en deze smoked whisky zal ik ook nooit meer drinken, alsof ik een barbecue naar binnen goot, de hele avond heb ik het geproefd, ondanks dat het maar heel weinig was.

Q hield van rood, dus had ik aan de rouwvlaggen rode roosjes vastgemaakt, mijn rode map gepakt en een rood topje aan met mijn zwarte “leren’ broek en een jasje. Lekker stoer, net als Q.

De dag van de uitvaart breekt aan, ik ben gespannen, het was een intense week en deze dag zal net zo intens worden. Zal alles goed verlopen, geen gekke dingen gebeuren…

Maar Q had wel wat grapjes voor ons in petto, eerst liet hij de rouwwagen verkeerd rijden (oké ook een beetje mijn schuld) door deze bij het huis van zijn ouders te laten voorrijden, maar gelukkig kwam deze snel naar het huis van Q. Ik stelde voor om in de tijd dat we aan het wachten waren, de bloemen alvast naar buiten te brengen en daarna Q naar buiten te halen. De rouwwagen reed voor en we haalden Q uit de tuin, op het moment dat hij door de poort naar de stoep werd gereden, kwam er een klap onweer, kippenvel en tranen bij iedereen.

Iets later dan gepland, maar nog ruim op tijd, vertrokken we richting Purmerend. Achter mij 2 motoren, waarvan er 1 werd gereden door F die voor deze dag de motor van de in 2021 overleden E mocht rijden, zo bijzonder…zo was E er ook een beetje bij.

Bij de rotonde bij de Texaco langs de N244 werden we opgewacht door zeker 150 motoren, weer kippenvel. Ik rem af en zet mijn auto even stil op de rotonde, zodat de motoren achter mij kunnen aansluiten en ik deed mijn achterklep open, zodat de film-man in mijn kofferbak kon klimmen en zo de rit vanuit de kofferbak kon filmen.

We rijden verder richting de Taborkerk, E geeft aan dat ik op de linkerbaan moet gaan rijden, iedereen sluit aan. Ik kan niet anders zeggen dat dat zij dit onwijs goed hebben georganiseerd, 2/3 motoren zorgen er steeds voor dat de kruispunten bij de stoplichten en de rotondes afgezet worden, zodat de hele stoet door het groene, maar ook rode licht en over de rotondes kunnen doorrijden, zonder dat er een “ander” voertuig tussen komt.

Bij de Taborkerk staan al veel mensen ons op te wachten, we begeleiden Q naar binnen en zorgen dat alle rode bloemstukken, een paars bloemstuk en de losse rode bloemen om Q heen gelegd worden, het is een prachtig gezicht.

De 6 kaarsen die om hem heen staan worden aangestoken en dan is het tijd om de muziek aan te zetten en de ca. 400 mensen binnen te laten en het afscheid te laten beginnen.

Het afscheid is meer dan mooi, er worden mooie woorden uitgesproken door zijn moeder met zijn vader dicht naast haar, opa en oma (ik las het namens hen voor), neefje en vrienden en bij de laatste spreker kwam er nog 2 grapjes van Q voorbij, het blaadje, dat spreker H naast zich neerlegde, vatte vlam, gelukkig werd er snel ingegrepen en was het papiertje snel gedoofd, ik rook de geur van het verbrandde blaadje en kreeg een déjà vu naar de middag ervoor, Smoked Whisky…en bedankt hè Q, ik was net blij dat die smaak in mijn mond verdwenen was…

Na mijn slotwoord wordt er nog een filmpje, gemaakt door vriendin C, afgespeeld en daarna vraag ik om iedereen te gaan staan, want het nummer Auld Lang Syne wordt afgespeeld, dit nummer werd ook bij opa zijn uitvaart gedraaid, alleen is het een andere versie. Iedereen is stil, maar op de eerste klanken van het nummer hoor ik veel gesnik.

Daarna nodigen mijn collega’s iedereen uit om langs Q te lopen.

Daarna is er tijd om samen na te praten, te proosten op Q en hapje te eten.

Als ik buiten langs het groepje met de motorrijders loop, waar ik veel contact mee heb gehad de afgelopen dagen, krijg ik alle lof over het afscheid en daarna zie ik 1 van de jongens met een glaasje staan en zeg: “Dat is geen appelsap…” Uhh nee…ik krijg het glas, met daarin nog een flinke slok whisky, in mijn handen geduwd. Ik vraag: “Moet ik hem in 1 keer wegdrinken, of nippen…?” Ja wat jij wil, ik sla hem in 1 keer achterover en er wordt geklapt en gejuicht. Oké dat was misschien toch niet zo’n heel goed idee, want whisky op een maag met alleen een croissantje in de ochtend, komt iets harder aan dan wanneer je een goede ondergrond hebt. Gelukkig lag er in 1 van de zaaltjes een broodje gezond, die mijn collega had meegenomen, op mij te wachten, waardoor ik snel weer recht uit mijn ogen kon kijken i.p.v. met mijn rechteroog in mijn linker broekzak.

Tegen de tijd dat we bijna weg gingen hebben we alle kaarten en linten van de bloemen afgehaald en hebben we met alle losse bloemen een deken gemaakt op de deksel van Q zijn laatste huisje, het was een prachtig gezicht.

Q werd naar buiten gedragen door zijn vrienden en neef op “Heaven Took You Early” van Jelly Roll.

Buiten stond een erehaag klaar van genodigden en motoren, op het moment dat we met de rouwwagen door de erehaag gingen werden fakkels aangestoken en gingen er een paar flinke potten met knalvuurwerk de lucht in. Daarna reden we nog 1 keer langs het ouderlijk huis en bij de afslag daarvan, gingen de motoren die nog meegereden waren verder, zodat het laatste stukje langs huis en naar het crematorium in kleine kring was.

Bij het crematorium kreeg iedereen de tijd om nog een moment bij Q te zijn, voor we hem naar binnen brachten.

De losse bloemen bleven bij hem en de bloemstukken heb ik naar de plek van het ongeluk gebracht…

Het was een intense en warme week met veel aanloop van familie en vrienden, waarin werd gehuild, geknuffeld, gelachen en geproost.

Ik ben de ouders dankbaar voor het vertrouwen, fijn dat ik hen mocht begeleiden in deze helse tijd, ik had het natuurlijk, net als iedereen liever anders gezien, maar we hebben alles eruit gehaald wat we eruit konden halen om Q een mooi afscheid te geven.

Ook wil ik de jongens en meiden van de motoren een dikke pluim geven, wat hebben jullie Q een fantastische Ride-Out gegeven! Dank jullie wel!

Mijn collega’s P en I en alle vrijwilligers van de Taborkerk ben ik ook heel dankbaar en verdienen ook een dikke pluim voor hun enorme inzet! Dank jullie wel!

En collega K niet te vergeten, die mij op afstand heeft bijgestaan en er ook een beetje bij was.

En gister, op de verjaardag van P de moeder van Q, ben ik langsgegaan om een usb-stick in de vorm van een motor met alle beelden en teksten erop en een fotolijstje met een gedicht, aan haar en J te geven.

Q kwam op Moederdag thuis en op de verjaardag van zijn moeder, bracht ik nog een stukje tastbaarheid thuis. Q zelf zal volgende week ook “thuiskomen” alleen niet op de manier zoals we willen…

* Dit verhaal is lang geworden, maar geschreven zoals als ik het beleefd heb en dat kon niet in een paar zinnen, en is met toestemming van de ouders geplaatst, nadat zij het eerst zelf gelezen hebben. *